De schuldenaar kan – indien hij niet zonder meer instemt met de faillissementsaanvraag – een tweetal verweren voeren tegen de (beweerde) schuldeiser, namelijk:

1. het betwisten van het vorderingsrecht van de faillissementsaanvrager (lees: schuldeiser);
   Indien het bestaan van de vordering van de aanvrager niet summierlijk (lees: in geringe mate) is komen vast te staan, dan moet enkel en alleen op die grond de aanvraag van het faillissement door de Rechtbank worden afgewezen en hoeft de Rechtbank een en ander niet verder te onderzoeken. De wet eist overigens niet dat wordt vastgesteld hoe groot het vorderingsrecht van de aanvrager is.
   
2. de afwezigheid van de toestand van opgehouden hebben te betalen.
   ’Verkeren in de toestand dat men heeft opgehouden te betalen’ is – buiten de aanwezigheid van een vorderingsrecht van de aanvrager – de enige eis om failliet verklaard te worden.